Η Αστρινάκη ήταν γνωστή στο «βαθύ ΠΑΣΟΚ». Δίπλα στον Γιώργο Παπανδρέου από την εποχή του υπουργείου Παιδείας, βρέθηκε και στο Πολιτικό Γραφείο του στο Μαξίμου όταν έγινε πρωθυπουργός το 2009. Έλυνε κι έδενε αλλά χωρίς να κάνει θόρυβο. Το είχε μάθει από τη δουλειά της…
Εκεί, γύρω στο 2011, «εξαφανίστηκε» για ένα διάστημα. Έφυγε κι ο ΓΑΠ από την πρωθυπουργία, άρχισαν και οι πολιτικές μετακομίσεις. Οι πρώτοι πασόκοι, οι οποίοι είχαν μυριστεί την κατάρρευση που ερχόταν, άλλαξαν στέγη. Από την Ιπποκράτους, όπου βρισκόταν το στρατηγείο του ΠΑΣΟΚ με τα γυμναστήρια και τις άλλες χλίδες του Γιωργάκη, κατηφόρισαν προς την Κουμουνδούρου…
Καταφθάνοντας λοιπόν τα πρώτα κύματα των πρασίνων που βιάζονταν να γίνουν ροζ, τι διαπίστωναν με έκπληξη; Το πρόσωπο που είχε αναλάβει να κάνει το «face control» ήταν η παλιά τους γνώριμη, η Αστρινάκη. Κανείς δεν έμαθε μέχρι σήμερα το πώς απέκτησε τόση δύναμη, αλλά κάποιοι στάθηκαν έτσι τυχεροί και με «μέσον» την παλιά συντρόφισσα μπόρεσαν να προσεγγίσουν απευθείας τον Τσίπρα και να πιάσουν, γρηγορότερα από άλλους, θέσεις στο νέο τρένο της εξουσίας που ερχόταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Οι κακές γλώσσες έλεγαν ότι στον ΣΥΡΙΖΑ την είχε «στείλει» (και ως γέφυρα με τον Αλέξη) ο ΓΑΠ, όπως είχε στείλει κι άλλους δικούς του στην ΔΗΜΑΡ για να πλήξει τον θανάσιμο εχθρό του τον Βενιζέλο που του είχε πάρει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.
Στα μέσα και στα έξω της Κουμουνδούρου παρέμεινε πάντως μέχρι τις εκλογές του περασμένου Ιανουαρίου οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε κυβέρνηση και ο Τσίπρας πρωθυπουργός. Όμως, στο Μέγαρο Μαξίμου αυτή τη φορά δεν την περίμενε μια θέση, όπως το 2009. Είχαν βγει τα «κλαδευτήρια» των συριζαίων και την έβαλαν στην απομόνωση. Μπορεί η νέα πολιτική κατάσταση να της χρωστούσε πολλά για τις υπηρεσίες και τα μυστικά που της είχε προσφέρει, αλλά η μοίρα αυτών των ανθρώπων δεν είναι διαφορετική. Είχε την τύχη της στημένης λεμονόκουπας.
Για να μην βρεθεί εντελώς στο περιθώριο, της έδωσαν κάποια στιγμή μια -διακοσμητική- θέση στην επίσης διακοσμητική γραμματεία συντονισμού του κυβερνητικού έργου που είχε ο Χ. Βερναρδάκης λίγο πριν γίνει υπουργός (για να έχει να κάνει κάτι κι αυτός…). Όμως, την είχε πάρει από κάτω την συντρόφισσα. Και τι ειρωνεία της τύχης, την περασμένη Κυριακή, που μιλούσε ο Τσίπρας στα Ταε Κβον Ντο για τον ένα χρόνο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, πέθανε εντελώς ξαφνικά στον ύπνο της.
Και για να κλείσουμε με αυτό προκειμένου να βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του: Στην κηδεία της λοιπόν δεν εμφανίστηκε, με εξαίρεση τον Βερναρδάκη, κανένας από τους μεγαλοσχήμονες ούτε του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και του ΠΑΣΟΚ…
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου